Onzekerheid

Het is april. Het lopende schooljaar duurt nog 14 weken. Toch puzzelt de directie al op de formatie van volgend schooljaar.
Erg veel is er nog niet bekend. Wel geeft men te kennen dat het geen gemakkelijke opgave is een passend plaatje te maken.

Intussen vraag ik me af: "Wat betekent dit alles voor mij? Kan ik blijven? En als ik dan mag blijven, op welke locatie kom ik terecht? Wat wordt mijn groep/taak? Met wie ga ik samenwerken? Wordt het dat wat ik het liefste wil, of moet ik water bij de wijn doen?"

Binnen nu en 4 weken hoor ik - hopelijk - meer. Want deze onzekerheid. Dat is lastig. Al helemaal voor een juf als ik. Die het liefst nú al weet wat me de komende twintig jaar te wachten staat... ;)

Best grappig

Af en toe zijn multiple choice vragen best grappig. Maar dat je om de antwoorden zelfs in een deuk kunt liggen, nee, dat wist juf Kirsten niet.
Toch is het heus waar. Vraag het maar aan S. Die bij het lezen van een van de mogelijke antwoorden van Nieuwsbegrip spontaan de slappe lach kreeg.

V: Waarom wil men bij het gemeentehuis weten wanneer je geboren bent?
A: Omdat ze je dan een kaartje kunnen sturen met je verjaardag!

Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond

"Hij keek langs de politieman en de jongen heen het donker in. Hij zag iets door de lucht wervelen. Een sneeuwvlok. En toen nog een. En nog een. [...] In de hele stad Baltese sneeuwde het. [...] Het sneeuwde. Eindelijk."

Vandaag las ik 'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond'. Een verhaal dat zich afspeelt lang geleden - "aan het eind van de eervorige eeuw" - in een taal van lang geleden. Niet hip, niet cool, maar o zo mooi... Een verhaal dat vertellen wil dat alles mogelijk is, mits je er maar hard genoeg in gelooft - en mits het sneeuwt natuurlijk. ;)

'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond' is een verhaal om in één ruk uit te lezen. Vooral op avonden als deze, wanneer ook in het hier en nu de sneeuwvlokken door de lucht wervelen en de wereld om ons heen langzaam magisch wit kleurt.

Limburg

Vandaag mocht juf Kirsten op cursus. In 't verre Limburg. Bij meneer M. Die een methode schreef voor psycho-educatie. En die daar op geheel eigen - in mijn ogen ietwat irritante en zelfingenomen - wijze over vertelde.

Psycho-educatie. Volgens Wikipedia "een reeks educatieve of opvoedkundige interventies om mensen te leren omgaan met hun beperkingen door kennis erover, vaardigheden in de omgang en zelfvertrouwen in de verwerking."

Volgende week ga ik zelf aan de slag met de methode van mijnheer M. Ik ben benieuwd...

Goed gedaan, juf!

Het is dinsdagmorgen. De school puilt uit.
Overal zijn kinderen. En juffen. En meesters. En de logopediste. En iemand van de GGD. En zo voort. Enzovoort.
D., X. en ik hebben een rustig plekje gevonden in het kamertje van juf M.
We maken een puzzel. Het is een legpuzzel van een olifantenjong. Best moeilijk, zo zonder voorbeeld!
We doen het gezamenlijk. Met z'n drietjes. Écht met z'n drietjes: D. legt een stukje, X. legt een stukje en ik leg een stukje. Dan legt D. weer een stukje. En X. En ik.
We puzzelen en kletsen wat onderwijl. Het is gezellig.

Ik leg een van de laatste stukjes.
Dan voel ik een zacht tikje op mijn hand. Het is X.
Hij zegt: "Goed gedaan, juf!"

Het lijkt zo klein en onbelangrijk. Maar ik vind het super.
Vooral omdat het tikje en de woorden komen van X., die het ó zo moeilijk vindt om samen te werken en veelal vooral oog heeft voor zichzelf...

Vragenvuur

- Ben jij streng?
- Heb jij een computerbord?
- Moeten er wel eens kinderen nablijven?
- Hou jij van grapjes?
- Wie is de beste van de klas met rekenen? En met taal? En topografie?
- Hoe lang mogen de kinderen buiten spelen?
- Hebben jullie een tafeltennistafel op het schoolplein?
- Knutselen jullie veel?
- Hebben jullie ook bakkaarten? En een getallenlijn?
- Geef jij huiswerk?
Het zijn zomaar een paar van de vragen die S. (9) vandaag op me afvuurde.

Zelfs op zondag is Kirsten tegenwoordig 'juf Kirsten'.
En ik vind het heerlijk!

Fijn

Het was lang geleden. Meer dan 2 maanden. En dus was deze juf best een beetje zenuwachtig. Maar het ging gelukkig goed. Het was zelfs heel erg leuk! Ondanks dat deze groep 6/7 - in de woorden van meester J. - 'een tamelijk luidruchtig groepje' was.
We werkten aan de weektaak, schreven en tekenden, bespraken boeken van Jacques Vriens en Mirjam Mous en vonden zelfs nog tijd voor het kijken van een aantal grappige filmpjes op YouTube.

Het was een fijne middag.

De laatste schooldag

Een dag met een lach en een traan.
En veel chocolade... ;)

S.O.S.

Vandaag leerde juf Kirsten weer een waardevolle les: tellen móet, ook wanneer de kinderen in je groep al tieners zijn.
Juf Kirsten liet namelijk vandaag - tot haar grote schrik en schaamte - 2 zesde groepers per ongeluk op school achter, terwijl ze met de rest van de groep naar de gymzaal liep.
De betreffende kids bleven er gelukkig tamelijk koel onder. Ze wisten hun tijd zelfs zinvol te besteden. Want toen juf Kirsten weer op het schoolplein kwam, hing er duidelijk zichtbaar een plakkaat op het raam van de klas. En daarop stond in koeienletters: "S.O.S. WIJ ZIJN ACHTERGELATEN!"

Dat had de juf wel even nodig: een beetje relativerende humor. Want ja, kinderen achterlaten is immers niet echt stoer... :(

Stoer

Onverwacht mocht er vanmorgen ingevallen worden in een groep 7.
Omdat P. gisteren ziek was, was zijn voor vandaag geplande spreekbeurt door vaste juf I. uit voorzorg van het programma geschrapt. Maar P. was weer beter. En hij wilde niets liever dan zijn goed voorbereide spreekbeurt toch gewoon vandaag houden. En dus werd er om 11 uur niet gewerkt aan de weektaak. Nee, we schoven tafels en stoelen aan de kant. Want P.'s spreekbeurt ging over... motoren! En P. maakte zijn verhaal aanschouwelijk met een échte crossmotor. Dat (bijna) de hele klas én juf Kirsten even op die motor plaats mochten nemen, was het toefje op de toch al heerlijke spreekbeurttaart.

En het voelde best stoer. Echt wel!