Stroomstoring

Ploeng. En toen was het donker...

Gelukkig wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is. Gravers hebben een kabel geraakt en de stroom is uitgevallen in een groot deel van de stad. Voor groep 7 betekent dit geen gym (want geen licht in de sporthal), geen spreekbeurt (want geen beamer) en dus tijd over.
Dat is koren op de molen van juf Kirsten. Er kan voorgelezen worden!

Dit keer kies ik voor een prentenboek uit mijn jaren als bibliothecaris in Utrecht: 'Hoe de tijger werd beetgenomen' van Jan Mogensen. Het is een oud Indonesisch volksverhaal. Over de kantjil die samen met de andere dieren uit het oerwoud de tijger te slim af is en de olifant redt van een wisse en wrede dood.
Ik steek van wal en het is direct stil. De kinderen luisteren aandachtig en gaan helemaal mee in het verhaal. Hoezo zou een prentenboek te kinderachtig zijn voor zevende groepers?! Na afloop weerklinkt er zelfs zomaar een spontaan applaus.

Het zijn voor juf Kirsten de lichtpuntjes in op dit moment ietwat donkere dagen. Dank-jullie-wel, lieve kinderen van groep 7.

Curriculum vitae

Collega E. opperde een leuk idee: iedere week stelt een van de juffen zich aan de andere juffen voor middels een aanhangsel aan het weekbericht van de locatieleidster. Al verschillende cv's passeerden de revue, maar juf Kirsten was nog niet aan de beurt. Tot deze week. En natuurlijk zou juf Kirsten juf Kirsten niet zijn als haar curriculum vitae geen 2.0 curriculum vitae werd.

Bij deze: mijn 'glog'. Gemaakt met Glogster, een gratis online tool waarmee je in no-time een interactieve poster kunt maken met tekst, afbeeldingen, geluid en video.
En o ja, lieve collega's, verschillende onderdelen van de glog zijn aanklikbaar. Klik maar eens op 'play' (op dat kleine stukje ruitjespapier onder 'Personalia'). Je hoort dan een liedje dat mij terugvoert naar de zomer van 1998. Ik maakte toen een rondreis door West-Afrika. En waar ik ook kwam (tot in Timboektoe toe ;)), overal klonk Habib Koité...

Mocht je nou nog meer over mij willen weten: lees mijn weblog(s)!

P.S. De glog is ook in groter formaat te bekijken: beweeg de muis over het roze-rode fliebertje rechts bovenaan en klik dan op 'view full size'.

Japie

Gisteren kocht ik Japie.

Ik vind Japie geweldig. Japie glimt. Japie glinstert. En Japie is oranje. En dus kleurt ie prachtig bij het kunstwerk dat ik ooit kreeg van twee lieve vriendinnen.
Japie past ook perfect bij het retro-dressoir dat ik een paar weken geleden uit Assen haalde. Japie is - op de nieuwe stoel na - de perfecte f(in)ishing-touch in mijn nieuwe huisje.

Welkom lieve Japie. Je bent mijn allerliefste ... V I S! ;)

Omschakelen

Juf Kirsten woont alleen. Zonder man, zonder kinderen en zelfs zonder kat.

Da's soms eenzaam (wanneer er niemand in de buurt is aan wie ik m'n verhaal kwijt kan), soms onhandig (wanneer er een computer gefixed moet worden en ik geen idee heb hóe), soms ook heerlijk relaxed (wanneer ik gewoon lekker míjn boeken op míjn manier (op kleur ;)) in míjn boekenkast mag zetten).
Er zijn weekenden waarin ik niemand spreek behalve de kassière in de supermarkt. En waarin ik schrik van mijn eigen stem wanneer ik - getrickerd door een aanstekelijk liedje op de radio - ineens meezing met de 3J's en Ellen ten Damme.
Zo erg was het dit weekend niet (gisteren was m'n paps hier, vandaag een lieve vriendin), maar toch: zeker 3/4 van de tijd kon ik heerlijk alleen zijn met mijn gedachten.

Morgen is dat weer voorbij. Dan zijn er weer tientallen collega's, honderden kinderen, ouders en ambulant begeleiders om mee te kletsen, te overleggen en naar te luisteren.
En da's na zo'n rustig weekend best even omschakelen... ;)

Keuzes

Neem ik de lichte gordijnen of de donkere? Wil ik een RVS-plaat achter het fornuis, of wil ik dat niet? Hang ik m’n oude vertrouwde grote grijze lamp weer boven de eettafel, of kies ik in m’n nieuwe huis voor een nieuwe, lichtere en kleinere lamp? Het zijn zomaar een paar van de keuzes waar juf Kirsten de afgelopen weken mee worstelde. Geen keuzes van levensbelang, maar wel keuzes die gemaakt moesten worden.

Na lang wikken en wegen zijn de keuzes gemaakt en wordt het nieuwe huisje langzaamaan steeds meer ‘thuis’. Da's een heerlijk gevoel. Nu moet ik alleen nog beslissen of deze stoel er gaat komen. En zo ja, in welke uitvoering dan (wordt het leer of stof, moet ie opvallend of juist neutraal, wordt ie effen of mag het ook een motiefje zijn)?

Zucht. Wat is keuzes maken soms toch lastig… ;)

Onzekerheid

Het is april. Het lopende schooljaar duurt nog 14 weken. Toch puzzelt de directie al op de formatie van volgend schooljaar.
Erg veel is er nog niet bekend. Wel geeft men te kennen dat het geen gemakkelijke opgave is een passend plaatje te maken.

Intussen vraag ik me af: "Wat betekent dit alles voor mij? Kan ik blijven? En als ik dan mag blijven, op welke locatie kom ik terecht? Wat wordt mijn groep/taak? Met wie ga ik samenwerken? Wordt het dat wat ik het liefste wil, of moet ik water bij de wijn doen?"

Binnen nu en 4 weken hoor ik - hopelijk - meer. Want deze onzekerheid. Dat is lastig. Al helemaal voor een juf als ik. Die het liefst nú al weet wat me de komende twintig jaar te wachten staat... ;)

Best grappig

Af en toe zijn multiple choice vragen best grappig. Maar dat je om de antwoorden zelfs in een deuk kunt liggen, nee, dat wist juf Kirsten niet.
Toch is het heus waar. Vraag het maar aan S. Die bij het lezen van een van de mogelijke antwoorden van Nieuwsbegrip spontaan de slappe lach kreeg.

V: Waarom wil men bij het gemeentehuis weten wanneer je geboren bent?
A: Omdat ze je dan een kaartje kunnen sturen met je verjaardag!

Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond

"Hij keek langs de politieman en de jongen heen het donker in. Hij zag iets door de lucht wervelen. Een sneeuwvlok. En toen nog een. En nog een. [...] In de hele stad Baltese sneeuwde het. [...] Het sneeuwde. Eindelijk."

Vandaag las ik 'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond'. Een verhaal dat zich afspeelt lang geleden - "aan het eind van de eervorige eeuw" - in een taal van lang geleden. Niet hip, niet cool, maar o zo mooi... Een verhaal dat vertellen wil dat alles mogelijk is, mits je er maar hard genoeg in gelooft - en mits het sneeuwt natuurlijk. ;)

'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of Hoe Peter zijn zusje terugvond' is een verhaal om in één ruk uit te lezen. Vooral op avonden als deze, wanneer ook in het hier en nu de sneeuwvlokken door de lucht wervelen en de wereld om ons heen langzaam magisch wit kleurt.

Limburg

Vandaag mocht juf Kirsten op cursus. In 't verre Limburg. Bij meneer M. Die een methode schreef voor psycho-educatie. En die daar op geheel eigen - in mijn ogen ietwat irritante en zelfingenomen - wijze over vertelde.

Psycho-educatie. Volgens Wikipedia "een reeks educatieve of opvoedkundige interventies om mensen te leren omgaan met hun beperkingen door kennis erover, vaardigheden in de omgang en zelfvertrouwen in de verwerking."

Volgende week ga ik zelf aan de slag met de methode van mijnheer M. Ik ben benieuwd...

Goed gedaan, juf!

Het is dinsdagmorgen. De school puilt uit.
Overal zijn kinderen. En juffen. En meesters. En de logopediste. En iemand van de GGD. En zo voort. Enzovoort.
D., X. en ik hebben een rustig plekje gevonden in het kamertje van juf M.
We maken een puzzel. Het is een legpuzzel van een olifantenjong. Best moeilijk, zo zonder voorbeeld!
We doen het gezamenlijk. Met z'n drietjes. Écht met z'n drietjes: D. legt een stukje, X. legt een stukje en ik leg een stukje. Dan legt D. weer een stukje. En X. En ik.
We puzzelen en kletsen wat onderwijl. Het is gezellig.

Ik leg een van de laatste stukjes.
Dan voel ik een zacht tikje op mijn hand. Het is X.
Hij zegt: "Goed gedaan, juf!"

Het lijkt zo klein en onbelangrijk. Maar ik vind het super.
Vooral omdat het tikje en de woorden komen van X., die het ó zo moeilijk vindt om samen te werken en veelal vooral oog heeft voor zichzelf...